Dit was 2018!

Een nieuw jaar betekent nieuwe hoop en uitkijken naar wat de toekomst brengt. Maar sta ons toe nog één keer terug te kijken op 2018. Wat betekende 2018 voor mij als pretparkliefhebber? Welke ervaringen zijn me bijgebleven, in positieve of negatieve zin?! In dit overzicht kijken we terug op wat 2018 me bracht op pretparkvlak.

Mijn pretparkjaar 2018 begon eind maart in het noorden van Nederland, na zo’n 4,5 maanden geen pretpark of achtbaan gedaan te hebben! Slagharen was me bij mijn vorig bezoek enkele jaren eerder niet echt goed bevallen maar het park opende een jaar eerder een nieuwe Gerstlauer triple launch coaster en die zogenaamde Goldrush kreeg erg lovende kritieken. Dat maakte me zo benieuwd dat ik Slagharen toch weer een kans wou geven. Deze keer was mijn bezoek een pak positiever, heel wat minpunten die ik vorige keer ervaarde waren weggewerkt of speelden me toch niet zo veel parten meer. En belangrijker… Goldrush bleek een bescheiden pareltje te zijn!

Slagharen was al open voordat de Belgische parken hun deuren openden, traditioneel bij het begin van de paasvakantie. Voor mij en heel wat anderen was Walibi Belgium de uitgelezen plek om de allereerste dag van het nieuwe seizoen door te brengen. Dat het park een nieuwe achtbaan opende in de vorm van Tiki Waka, een Gerstlauer bobsled coaster, zal daar ongetwijfeld voor iets tussen zitten. Tiki Waka bleek een vrij tamme bobsled coaster te zijn maar blinkt uit in zijn aankleding. Iets wat Walibi aan bleef bijsturen en verder uitwerken gedurende het seizoen. Dit is de eerste stap van Walibi’s masterplan en als de uitvoering van komende jaren van een gelijk niveau zal zijn, gaan wij Belgische pretparkliefhebbers onze duimen en vingers kunnen aflikken.

© T. Druyts

Ik besloot om in 2018 eindelijk mijn Belgische bingo binnen te halen. Daarvoor moest ik nog twee (drie als je die van de Kaasboerin wilt meetellen, maar die tel ik zelf niet mee) achtbanen doen. Eén daarvan was de Orca Ride van Boudewijn Sea Park. Misschien had ik die als kind al gedaan maar aangezien ik daar absoluut onzeker over was besloot ik toch gewoon eventjes langs het park in Brugge te passeren. Hierdoor moest ik enkel de beruchte achtbaan in Mont Mosan nog gaan halen… dat kwam er uiteindelijk niet meer van en toen in november het nieuws kwam dat Mont Mosan hun achtbaan verwijderd heeft kon ik dus vanachter mijn computer mijn Belgische bingo vieren.

Na enkele bezoekjes aan Plopsaland en Walibi tussendoor volgde een last-minute trip naar de Auvergne in Frankrijk. Le Pal stond al langer op de radar om ooit eens te bezoeken en nu ze Yukon Quad geopend hebben was het juiste moment daar. Le Pal bleek een erg aangenaam en mooi park te zijn waar je gemakkelijk de hele dag kunt vullen maar toch vertrokken we wat vroeger om nog vlug het kleinere Parc des Combes mee te pikken. Het verschil in aankleding en attractie aanbod kan niet groter zijn maar toch was deze stop ook de moeite. Walibi Rhône-Alpes was het laatste park van ons verlengd pretparkweekendje en bleek ons toch wat tegen te vallen. Een klein aantal attracties in combinatie met kalmte zorgde ervoor dat we al na de middag vertrokken om de rest van de dag aan het zwembad aan ons hotel door te brengen.

Maar het hoogtepunt van 2018 was natuurlijk de East Coaster Tour! Deze trip van ruim 2 weken bracht ons langs allerlei parken van de east coast & midwest van de Verenigde Staten. Het is moeilijk om alle hoogtepunten van deze trip eruit te lichten want het waren er zoveel: Intimidator 305, Skyrush, de vele RMC’s die we ontdekten, gezelligheid in Dollywood, de vele extra’s die we kregen van Silver Dollar City, Steel Vengeance… Gelukkig schrijf ik over elk park in deze trip een verslag, sommigen zijn al op de site te vinden, anderen zijn nog in de maak.

Na zo’n trip was ik toch even pretpark moe, al stond ik twee weken later in m’n thuispark Plopsaland De Panne om er de Nacht van de Abonnees mee te maken. Daarna hield ik het toch even bekeken wat pretparken betreft. Maar in september begon het toch weer te kriebelen en besloot ik dat het toch tijd werd om Toverland’s nieuwste uitbreidingen te gaan bewonderen. Port Laguna en Avalon zijn echt prachtzones geworden die Toverland nu meer dan ooit als volwassen park doen aanzien. Bovendien kregen we niet alleen een nieuwe B&M in de Benelux, Fenix is gewoon de beste wing coaster die ik al heb mogen ervaren. En alhoewel de nieuwe zones zeker indruk op me maakten was het niet echt mijn bedoeling drie keer op één maand naar Sevenum te gaan. De week na m’n eerste bezoek was het plan mijn jaarlijks bezoekje aan Bobbejaanland te maken. Alleen besliste een rugzak-achterlater daar anders over en reden we maar door naar Toverland omdat niemand van ons zin had gewoon naar huis te rijden.

En later stond ik er voor een derde keer om de verjaardag van een goede vriend te vieren. Drie keer Toverland in één maand, nooit gedacht dat dat me ooit te beurt ging vallen. Tussendoor in september werd ook nog Phantasialand aangedaan. Het Duitse park is ook een jaarlijks zekerheidje geworden. Het park combineert fantastische theming met fantastische attracties en het park eens niet bezoeken voelt aan als een leegte.

Een tussendoors dagje Plopsaland De Panne in oktober leek het laatste dagje pretpark van 2018 te gaan worden tot we besloten te gaan credithunten op 24 december. Je moet wat in afwachting van kerstavond he. Nederlands Limburg was ons jachtgebied en daar deden we met Kinderstad Heerlen en Mondo Verde twee nieuwe parkjes aan. Het bezoek aan Mondo Verde was nogal raar, toen we aankwamen leek het park verlaten en moesten we de operator gaan zoeken zodat hij eventjes de achtbaan voor ons kon openen. Na deze parkjes stopten we nog bij Snowworld Landgraaf om hun alpine coaster te doen. Dat werd uiteindelijk de laatste ‘achtbaan’ van 2018…

2018 werd een verrassend productief pretparkjaar, 38 keer werd een pretpark aangedaan. Daarmee komt het op een gedeelde derde plaats in mijn ranking. Natuurlijk draaide alles rond Amerika dit jaar, daar werden heel veel nieuwe parken en coasters aangevinkt.  Op de eerste dag van die trip deed ik mijn 500ste coaster en in het voorlaatste park mijn 600ste. Maar liefst 124 nieuwe achtbanen kwamen erbij op mijn counter! En dat is zelfs verrassend mijn beste jaar qua achtbanen scoren. Het verslaat nipt 2013 toen ik 122 coasters mocht bijschrijven op de counter, niet toevallig ben ik ook dat jaar naar Amerika geweest. Maar cijfers zijn maar cijfers, ook gevoelsmatig beschouw ik 2018 als een grand cru in de geschiedenis van mijn pretparkhobby. Het is mooi geweest, hopelijk zal 2019 even mooi ogen.

Post Author: Frederik